We schrijven, verkiezingen 2004, Amerika. Kerry vs Bush. Om er zeker van te zijn dat Bush naar huis gestuurd zou worden, ondernam Michael Moore een tour langs vele Amerikaanse steden in een poging zoveel mogelijk mensen naar de stembus te krijgen. Vier jaar eerder nog jatte Bush de verkiezing voor het presidentschap uit de groene handen van Al Gore en dat mocht niet weer gebeuren. Dus werden alle ‘Slackers’, de niet-stemmers, aangesproken in de hoop dat er een ruime overwinning voor Kerry uit de stembus zou rollen. Nou, we weten inmiddels wat er gebeurd is. En ook dit jaar houd ik er rekening mee dat McCain nog een raar konijn uit zijn republikeinse hoed tovert. Michael Moore is daar blijkbaar ook bang voor en presenteerde een paar weken geleden zijn nieuwe film op internet, Slacker Uprising. Gratis te downloaden. Het is een documentaire over zijn poging van vier jaar terug om het politieke landschap te veranderen. Tragisch om de uitverkochte zalen vol mensen met hoop en vertrouwen in een nieuwe ideologie te zien en te weten wat het heeft (of eigenlijk, niet heeft) opgeleverd. Obama heeft het momentum en dezelfde volle zalen, en dus houd ik de komende weken mijn hart vast. Hieronder twee clipjes uit Slacker Uprising. …
Three-twenty-something, Lynwood Boulevard.
And, he doesn’t know me
but I voted for him. Yeah, I punched the card!
I don’t know how he lives with knowing,
That even though he won the popular vote
He still lives on my street, right down the street
From me.
One time, I had a bike
And I was a kid, and someone stole it from me
And still I’m mad about that,
Carrying anger, I just can’t let it be.
I need to be more forgiving, I know it,
‘Cause even with the popular vote,
Al Gore lives on my street, right down the street,
From me.
Life isn’t fair, don’t tell me, I know it
‘Cause even with the popular vote,
Al Gore lives on my street, right down the street from me [repeats]
President Gore lives on my street, right down the street from me.
